Categorie archief: Zorg

Thuis komen

2 september 2015. Mijn eerste stagedag als maatschappelijk werker in opleiding. 32 uur per week draai ik mee op Zorgtuinderij de Es, een heel schooljaar lang. Psychiatrie, psychische stoornissen, wat is dat? Ja, leuk die oppervlakkige theorie die ik hierover kreeg vorig jaar, maar ik heb eigenlijk nog steeds geen flauw idee. Ik merk dat ik het de eerste weken toch wel erg spannend vind. Communiceren is lastig in het begin, ik ben op zoek naar de juiste manier. Hoe gedraag ik me? Sommige mensen durf ik niet eens aan te spreken. Grote baarden, flinke mannen, stille mannen, verhalen waar ik geen touw aan vast kan knopen. In de eerste weken heb ik mij afgevraagd wat ik hier kwam doen en of ik dit jaar wel ging volhouden. Niet op deze manier in ieder geval. Na een aantal weken ontdooide ik. Ik kwam tot mezelf en hierdoor stond ik steeds meer in mijn kracht. Simpelweg communiceren zoals ik met ieder ander doe. Nieuwsgierig, soms zonder remmen. Altijd met de insteek de ander te leren kennen en te begrijpen. Steeds meer zag ik de persoon achter die baard of het onsamenhangende verhaal. Ik werd steeds meer toegelaten in ieders leefwereld en alles wat hen bezig hield. Als je wil, kan je je elke dag opnieuw weer laten verbazen en elke dag opnieuw weer intens genieten van de mooie mensen om je heen. En dat geldt niet eens voor alleen het werken in de zorg. Intens genieten van de mooie mensen om je heen, kan op alle momenten van de dag, als je zelf maar de schoonheid der dingen weet op te zoeken. Waar geniet ik van, tijdens het samenwerken met deze mensen? Het spreken zonder gene, de geweldige humor die ze hebben, de keren dat ze komen met prachtige eigen initiatieven, de momenten waarop ze je verbazen met de verborgen talenten die ze hebben, de manier waarop ze elkaar steunen en advies geven, mijn hart dat smelt wanneer er wordt gesproken: ‘Vandaag was de gelukkigste dag van mijn leven. Ik zag een eekhoorntje de weg oversteken’.

Nu, 5 maanden later, sluit ik iedereen in mijn hart. Het is een gevoel dat moeilijk te omschrijven is. Ik word emotioneel als ik er over nadenk. De beste manier om het te beschrijven is: thuiskomen. De familie die je altijd wilde. Samen kletsen over alles en niets. Voor elkaar zorgen: iemand een kop thee toeschuiven of een lekkere lunch maken voor de hele groep. Met een veel te groot regenpak het land op om spruiten te oogsten.

Ik voel me bevoorrecht dat ik deze mensen mag leren kennen en dat ze me meenemen in hun wereld. Mijn wens is dat iedereen hen zou zien, zoals ik ze zie.

Door: Liselotte Brouwers, Avans Hogeschool

Werkzame factoren Zorgtuinderij de Es

Vorige week presenteerden Lonneke Lommen en Heike Reinhardt hun studie naar de werkzame factoren van Tuinderij de Es. Wat maakt het dat mensen met een zorgvraag baat hebben bij het meewerken op de tuin? Voor hun afstuderen aan de Avans Hogeschool deden zij literatuuronderzoek en interviewden ze medewerkers en clienten van onze tuinderij. Het artikel dat ze schreven geeft een mooi overzicht van de kwaliteiten van deze unieke plek: zinvol werk, afleiding, structuur en ritme maar ook voldoende afwisseling. De zintuigen worden er weer geprikkeld en de conditie opgebouwd. Last but not least functioneert de Zorgtuinderij als een sociale gemeenschap en een veilige omgeving. Het artikel gaat ook in op de methoden die worden gebruikt op de Es. Vragen opmerkingen? laat het ons weten!

Terug naar je natuur, verder vanuit je kracht

Graag wil ik in deze blog met jullie stilstaan bij de bijzondere waarde van de ‘de Es’ als zorgtuinderij, zowel voor cliënten als hun omgeving.

In onze hectische en veeleisende samenleving is het soms niet eenvoudig jezelf staande te houden: Je bent met heel veel dingen tegelijk bezig, moet aan allerlei verwachtingen voldoen en kunt regelmatig jezelf en je omgeving niet de aandacht geven die je zou willen. Dit kan op den duur nadelig werken op de geestelijke gezondheid van mensen, in het bijzonder wanneer er door omstandigheden (ontslag, ziekte, verlies van een dierbare, etc.) sprake is van verhoogde kwetsbaarheid. Familie, vrienden en/of mantelzorgers doen vaak hun uiterste best om ondersteuning te bieden aan hun kwetsbare naaste, maar worden hierin ook regelmatig overvraagd.

In mijn ogen is het een geruststellende gedachte dat er een plek bestaat zoals Tuinderij ‘de Es’, waar de aandacht voor mens en natuur centraal staan. Wanneer ik tijdens het wieden van een preibed even opsta en kijk naar de cliënten om me heen die aan het werk zijn, dan weet ik dat de combinatie van het werken in de beschermende groene omgeving van de parktuin en onze begeleiding werkt!

‘De Es’ biedt rust en de ruimte aan cliënten om hun eigen natuur te (her)ontdekken en, vanuit hun eigen kracht, een zinvolle invulling te geven aan hun dagelijks leven. Hun omgeving wordt daarnaast ontlast, zodat ook zij zo nu en dan tijd en aandacht voor zichzelf kunnen nemen.

Pim Salden
Medewerker zorg Tuinderij ‘De Es’

de wiedgroep kl